|
مرا در سر به جز عشق خدا نيست
دل از ياد خدا يكدم جدا نيست
به هر جا بنگری آنجا خدا است
خدا «نوذر»بگو آخر كجا نيست
تو می دانی خدا درد دلم را
بكن حل از كرم اين مشكلم را
اگر خوبم اگر بد بار الهی
تو خود سرشته ای آب و گِلم را
تو گر داری دلی خرسند و شاداب
غريقی را ز بهر غصه درياب
فقط در زندگانی ای برادر
بكش بيرون گليم خويش از آب
ز شاهی تا گدايی يك وجب نيست
اگر شاهی گدا گردد عجب نيست
اگر شه يا گدا يا هر چه هستی
به هرحالت كه باشی بی سبب نيست
نباشد آدمی را اعتباری
نظر افكن به شك هرمزاری
كه روی آن نوشته با خط زرين
تو هم آخر به آنجا ره سپاری
اگر خواهی كه گردد حق تو را يار
دلی را در جهان هرگز ميازار
نكويی پيشه كن تا می توانی
دل هر مستمندی را به دست آر
دلی دارم ز زخم هجر نا شاد
شود كِی اين دل مجروح من شاد
اگر مرحم نهی زخم دلم را
چگونه می توان بردن از ياد
دو پند از من بياموز ای برادر
كه تا زندگی كردن مظفر
يكی با ناكسان هرگز نپيوند
دگر بيرون نما خود خواهی از سر
الا ای آن كه هستی محرم راز
نيوش اين نكته را از يار، دمساز
ز قيد بت پرستیها رها شو
بت خود خواهی از جانت بر انداز
برو تا می توانی با وفا باش
بری از كينه توزی و جفا باش
مكن با كمتر از خود خود وفایی
به هر منصب رسيدی بی ريا باش
اگر بستی توعهدی با كس ای دل
ز اجرايش مشو يك لحظه غافل
به هر عهدی كه می بندی وفا كن
مكن درباره ی آن فكر باطل
بيا خدمت تواز بهر خدا كن
خدا را در عمل از خود رضا كن
رضا ی خلق و خالق هر دو فرض است
برو خدمت برای هر دوتا كن
بيا بيرون كن ار سر سرگرانی
بجا آور طريق مهربانی
مكن با دوستانت بی وفایی
كه تا كمتر به دام غم بمانی
بيا محض رضای حق نگارا
مبر از خاطر خود ياد ما را
بدست آور دل هر بينوا را
كه تا راضی كنی از خود خدا را
بيا با من به باغ و بوستان باش
هميشه در كنار دوستان باش
دمی در بزم ياران وفادار
ز اندوه زمانه در امان باش
بيا جانا دلم را شاد ميكن
مرا از قيد غم آزاد میكن
در اين دنيای محنت زار هستی
ز نوذر هم تو يكدم ياد میكن
بكن با نامه ای گاهی مرا ياد
به خطی كن دلم رااز غم آزاد
مبر از خاطر خود ياد ما را
كه شمع عمر باشد در ره باد
اگر مردم به خاكم می سپارند
مرا راحت به جای خود گذاريد
به هر جايی كه روح از من جدا شد
همانجا را به نوذر وا گذاريد
بيا نامهربان يار جفا كار
تو پاس مرحمت عاشق نگهدار
چنين با عاشق بيچاره مستيز
مبادا خود شوی روزی گرفتار
بيا ای دلبرا دلدار من باش
بسان بلبل گلزار من باش
به روی شاخسارم نغمه سر كن
نگهبان گل بی خار من باش
به مهر و عاطفت تا زنده هستم
به اقليم دلم فرمانروا باش
بيا ساقی تو از ميخانه ی عشق
بده جامی به اين ديوانه ی عشق
چو از جام لبت يك جرعه نوشم
به عالم سر كنم افسانه ی عشق
بيا ای مه لقای نازنينم
بيا تا روی زيبای تو بينم
چرا پوشيده ای روی خود از من
نمی بينی كزعشقت می فريبم
بيا ای ليلی ِ مجنون نوازم
كه از عشق تو در سوز و گدازم
ترحم كن بجان دردمندم
بكن از شوق وصلت بی نيازم
بيا تا هر دومان با هم بسازيم
سمند يكدلی بر غم بتازيم
به شهر مهربانی پا گذاريم
كه آنجا از من و ما بی نيازيم
بيا با هم و می تنها نشينيم
بسان قوم لب دريا نشينيم
به چشم خود صفای همدلی را
زموج و ساحل دريا ببينيم
به هنگام بهار زندگانی
مشو غافل ز بيداد خزانی
نمی بينی كه چون پژمرده كردند
همه گلها ز بار مهرگانی
چو بهر زندگی را ساحلی نيست
ز موجش در امان هرگز دلی نيست
ز طوفان حوادث ای دريغا
بجز حسرت به دستم حاصلی نيست
خداوندا دلم را تاب غم نيست
كه تار غم مرا در سينه كم نيست
قلم از درد من خون می فشاند
كه چشمم كمتر از چشم قلم نيست
محبت طی شود بهار زندگانی
تبه شد روزگار جوانی
دريغا بر گلستان شبابم
وزيده باد سرد مهرگانی
فلك را با من مسكين چه كين است
گناهم چيست با من اين چنين است
به جز مهر و وفا آيين من نيست
دريغ آيين دنيا غير از اين است
صفای زندگانی از كفم رفت
بغفلت جوانی از كفم رفت
ندانستم چو قدر نوجوانی
مقام پهلوانی از كفم رفت
سرود من سرود مهر و كوه است
صفا بخش و دل انگيز و سرشت است
نمی نالم بجز در دامن دشت
كه آنجا سرزمين و خانه ی ماست
خداوندا به حق حرمت خويش
مكن مأيوسم ازاين رحمت خويش
بكن سيرابم از دريای لطفت
به نعمت بی منت خويش
خداوندا طبيب درد ما كو
مسيحای دل درد آشنا كو
نباشد درد ما را گر دوائی
به درگاه تو يارب پس شفا كو
خدايا چاره بر دردم تویی تو
شفا بخش رخ زردم تویی تو
نديدم در جهان جز تو طبيبی
به هر سویی نظر كردم تویی تو
دو پايم طاقت رفتن ندارد
كه چشمم آرامش خفتن ندارد
طبيبا از كرم درمن دلی كن
كه دردم حاجت گفتن ندارد
ز روی مادر و فرزند و همسر
نباشد در جهان چيزی نكوتر
الهی دوری هر يك از آنان
نباشد از برای ما مقدر
به عالم بـِهْ ز فرزند نكو نيست
كه در اين نكته ها جای گفتگو نيست
وليكن ناخلف گر شد كه فرزند
از او بدتر در اين عالم عدو نيست
منم عاشق به روی ماه مادر
منم پيوسته خاطرخواه مادر
ببينم گر شبی ماه جمالش
بسوزم از غم جانكاه مادر
به سر دارو هوای كوی مادر
كه تا بينم دوباره روی مادر
الا ای طائر فرخنده ی دل
به سوی كوی مادر پر درآور
فدای همت والای مادر
كم است حاكم به زير پای مادر
سری را در جهان هرگز نديدم
كه باشد خالی از سودای مادر
فروغ جان بود از روی مادر
صفای زندگی از بوی مادر
نباشد عاشقی صادقتر از او
بود بهتر از جنت كوی مادر
كسی غم خوار من چون مادرم نيست
ِبــهْ از او در جان كس يار من نيست
پس از حق می پرستم مادرم را
كه غير از عشق مادر بر سرم نيست
بيا ای مونس خوش مشرب من
كه آمد از الم جان بر لب من
بيا با نغمه های آسمانی
فرح و نما به يك امشب من
چو گفتی با تو من بسازم امشب
از اين رو به خود می نازم امشب
بساط نرد عشق خود مكن باز
كه جان و دل به تو می بازم امشب
به عشق تو دل از عالم گسستم
دل خود را به سودای تو بستم
سر كويت نشستم بلكه روزی
بيفتد دامن وصلت به دستم
گل خوش رنگ و بوی دلنوازی
كه با رويت ز گلشن بی نيازم
بكن رحمی به حال زار نوذر
كه از عشق تو در سوز و گدازم
خوشا روزی كه با هم يار بوديم
چو خار و گل به يك گلزار بوديم
به دور از چشم گلچين زمانه
برای يكدگر غم خوار بوديم
تو می گفتی كه سر مست تو هستم
بپاس عشق بانيت تو هستم
ولی چشم بصيرت چون گشودم
بديدم آلت دست تو هستم
چرا از من گريزانی تو هر دم
نمی دانی مگر اندوه و دردم
چنان از باده ی عشق تو مستم
كه دل از عالم هستی گسستم
نمی خواهد دلم غير از تو را چون
تو را از جان و از دل می پرستم
ز عشق روی تو ديوانه هستم
بگرد عشق تو پروانه هستم
ولی با اين همه آشفته حالی
به پيش چشم تو بيگانه هستم
اگر تو عاشقی،عاشقترم من
به كوی عاشقان صادقترم من
مگر اسرار دل را با رقيبم
بدرمان تو چون صادقترم من
شبی در بستر نو آرميدم
برو يا جلوه ی روی تو ديدم
چنان محو تماشای تو گشتم
كه از هر دلربایی دل بريدم
دلی پر درد و غم دارم خدايا
به دام غم گرفتارم خدايا
بكن از روی لطف و مهربانی
ترحم بر دل زارم خدايا
خدايا ماه تابان من اينجاست
سهيل پرتوافشان من اينجاست
مرانم بی سبب از دامن مهر
كه اميد دل و جان من اينجاست
ببين دست قضا با من چـِها كرد
مرا از شهر و از ياران جدا كرد
بحين دل فريبی عاشقم كرد
دلم را با غم و درد آشنا كرد
الهی ريشه های غم بسوزد
غم و درد و بلا ازدَم بسوزد
نبيند كس به عالم روی غم را
همه غمهای ما با هم بسوزد
خزان آمد كه عمر گل سر آيد
خفان بلبل مسكين در آيد
به هر گلشن وزد باد خزانی
خزان عمر من هم آخر آيد
خداوندا چه سازم با غم خويش
چه سازم با غم پرماتم خويش
چگونه سر كنم عمر بدی را
چه سازم با محيط در هم خويش
غريب بی كس و محروم و تنها
به زندان غم افتادم خدايا
ندارم كس كه دستم را بگيرد
به جز دست تو ای خدايا...
|
