|
تحمل کردن زیباست ... اگر قرار باشد به تو برسم. انتظار کشیدن آسان است... اگر قرار باشد دوباره ترا ببینم. زندگی شیرین است ... اگر قرار باشد مزه دستهای ترا بِچشم. مشکلات حل می شود ... اگر قرار باشد روزی به پای تو بمیرم. اشکها همه به لبخند تبدیل می شود ... اگر قرار باشد دوباره در کنار تو باشم. و لبخندها دوباره به اشک فقط اگر ببینم خیال رفتن داری... اما دوستت دارم. از پشت همه این فاصله ها .. از پشت همه این حرفها...!؟
آیا این تقدیر من است...؟ تا روزها در جاده دلتنگی بنشینم وافسوسِ دوری ترا بِخورم. درختان جاده زندگیم در حال خشک شدن هستند. افسوس که تو دیگر در کنارم نیستی . افسوس که سرنوشت برای ما جدایی را رقم زد. افسوس که هر چه بِدوم و بِدوم .. تو دور و دورتر می شوی. گفتی ما بدون هم خوشبخت هستیم. اما ... اما خوشبختی من در با تو بودن بود. افسوس که خوشی ها تمام شد. افسوس که با هم بودنها تمام شد. اما اگر تو بدون من خوشبخت هستی. دوری را تحمل می کنم. من وتو دو خط موازی بودیم که هرگز نقاشی پیدا نشد تا دو سر ما را عاشقانه به هم برساند. وتا آخراین دنیا موازی خواهیم ماند... لعنت به این دنیا...
"دیوار"
حرفی برای گفتن اگر بود
دیوارها
سکوت نمی کردند
دیوار!
ای قامت بلند!
ایا زبان اجری تو
در بند بند سیمان ،محصور مانده است؟
یا روزگار جایزه دار ما
حتی ترا
به عرصه تبلیغ خوانده است؟
دیوار
ایا سکوت تنها جواب توست؟
یا عکس این فرشته عریان برگی از ایه های کتاب توست؟
دیوار !
دیوار !
ای خوش ترین جواب تو آوار!
فرياد بي صدا
صداي ناله ي تو
كمين كدام جنگل را
آشفته مي كند؟!
صداي باران و بادِ ((تو))
دل كجاي زمين را
مي لرزاند
تو در كدامين سمت ((انسان ))
پناه گرفته اي؟!
شرابه هاي ِ رودت
از كدام سرچشمه
شاخه شاخه ، راه دوسويه مي روند
تو خشت نگران كدام ديواري ؟!
((اينجا هواي تازه
چه زود پير مي شود))؟!
تقدیم به او که نبود ولی حس بودنش بر من شوق زیستن داد
دلم برای کسی تنگ است که آفتاب صداقت را به میهمانی گلهای باغ می آورد
و گیسوان بلندش را به باد می داد
و دست های سپیدش را به آب می بخشید
و شعر های خوشی چون پرنده ها می خواند
ولی عزیزم
برگ از درخت خسته میشه، پاییز بهانه است
زندگی را مرگ نیست
مرگ نیز افتادن یک برگ نیست
برگهای افتاده زین پای درخت
باز می بینی درخت بی برگ نیست
وین منم خشکیده برگی بی رمق
زردگون رخساره ام از درد نیست
منتی بر من نهی بعد از رهایی از درخت
پا گذاری بر مزار ترد این شوریده برگ
چون صدای خش خشم آمد پدید
یاد آری برگهای خسته مجنون بید
|
