|
رو می کنم به آينه رو به خودم داد می زنم ببين چقدر حقير شده اوج بلند بودنم
رو می کنم به آينه من جای آينه می شکنم رو به خودم داد می زنم اين آينه ست يا که منم
من و ما کم شده ايم خسته از هم شده ايم بنده خاک خاکِ ناپاک خالی از معنای آدم شده ايم
دنيا همون بوده و هست حقارت از ما و منه وگرنه پيشِ کائنات زمين مثل يه ارزنه
زمين بزرگ و باز نيست دنيای رمز و راز نيست به هر طرف رو می کنم راهِ رهايی باز نيست
من و ما کم شده ايم خسته از هم شده ايم بنده ی خاک خاکِ نا پاک
خالی از معنای آدم شده ايم دنيا کوچک تر از اونه که ما تصور می کنيم فقط با يک عکس بزرگ
چشمامونو پُر می کنيم به روز ما چی اومده من و تو خيلی کم شديم پاييز چقدر سنگينی داشت
که مثل ساقه خم شديم من و ما کم شده ايم خسته از هم شده ايم بنده خاک خاکِ ناپاک
خالی از معنای آدم شده ايم
رو می کنم به آينه
رو به خودم داد می زنم
ببين چقدر حقير شده
اوج بلند بودنم
رو می کنم به آينه
من جای آينه می شکنم
رو به خودم داد می زنم
اين آينه ست يا که منم
رو می کنم به آينه
|
